Journal of Health System Research

fa نقش میانجی پیوستگی اجتماعی و حمایت اجتماعی در پیش‌بینی تاب‌آوری نوجوانان بر اساس امید به زندگی The Mediating Role of Social Connectedness and Social Support in Predicting Adolescent Resilience Based on Hope for Life روانشناسی سلامت health Psychology پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">مقدمه: امید به زندگی یکی از پیش‌بینی‌کننده‌های اصلی تاب‌آوری در نوجوانان به شمار می‌رود، اما مسیرهای این تأثیرگذاری نیازمند شفاف‌سازی است. عوامل بین‌فردی مانند پیوستگی و حمایت اجتماعی، به عنوان مکانیسم‌های کلیدی در این فرایند مطرح می‌باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی این دو عامل در رابطه امید و تاب‌آوری انجام شد. روش‌ها: این مطالعه توصیفی- تحلیلی از نوع همبستگی بود و در سال تحصیلی ۱۴۰۴ در شهر ابرکوه یزد انجام گردید. ۳۰۰ دانش‌آموز به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسش‌نامه اطلاعات دموگرافیک و مقیاس‌های امید به زندگی Snyder و همکاران (Adult hope scale یا AHS)، تاب‌آوری Connor-Davidson (Connor-Davidson resilience scale یا CD-RISC)، پیوستگی اجتماعی Lee و Robbins (Social connectedness scale یا SCS) و مقیاس چند بعدی حمایت اجتماعی ادراک‌ شده Zimet و همکاران (Multidimensional Scale of Perceived Social Support یا MSPSS) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری (Structural equation modeling یا SEM) در نرم‌افزارهای SPSS و Smart PLS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: امید به زندگی به ‌طور مستقیم و مثبت تاب‌آوری را پیش‌بینی می‌کند (001/0 > P، 406/0 = β). همچنین، پیوستگی اجتماعی و حمایت اجتماعی نقش میانجی‌گر معنی‌داری در این رابطه داشتند (001/0 > P، 029/0 = β)؛ به طوری که امید به زندگی از طریق افزایش این دو متغیر نیز بر تاب‌آوری اثرگذار بود. مدل تحقیق از برازش مطلوبی برخوردار بود [94/0 = Comparative Fit Index (CFI)، 05/0 = Root Mean. Square Error of Approximation (RMSEA)]. نتیجه‌گیری: امید به زندگی نه‌تنها به ‌صورت مستقیم، بلکه از طریق تقویت پیوستگی و حمایت اجتماعی نیز به افزایش تاب‌آوری نوجوانان کمک می‌نماید. این یافته پیشنهاد می‌کند که مداخلات مبتنی بر افزایش امید به زندگی، می‌توانند با تمرکز بر تحکیم روابط اجتماعی، اثربخشی بیشتری در بهبود تاب‌آوری نوجوانان داشته باشند.</div> <div style="text-align: justify;">Background: Adolescence is characterized by numerous psychosocial challenges, highlighting the importance of identifying protective factors. Hope is a primary predictor of adolescents’ resilience; however, the pathways through which it exerts influence require further clarification. Interpersonal factors, such as social connectedness and perceived social support, are proposed as key mechanisms in this process. Accordingly, the present study examined the mediating roles of these two factors in the relationship between hope and resilience. Methods: This descriptive-analytical correlational study was conducted during the 1404 academic year in Abarkuh, Yazd. A convenience sample of 300 students was recruited. Participants completed a demographic questionnaire along with the following measures: Snyder et al.’s Hope Scale, the Connor–Davidson Resilience Scale, Lee and Robbins’ Social Connectedness Scale, and Zimet et al.’s Perceived Social Support Scale. Data were analyzed using structural equation modeling (SEM) with SPSS and SmartPLS software. Findings: Hope directly and positively predicted resilience (β = 0.406, P < 0.001). Additionally, social connectedness and perceived social support exerted a significant mediating effect in this relationship (β = 0.029, P < 0.001), indicating that hope also influenced resilience through increases in these two variables. The model demonstrated an acceptable fit (RMSEA = 0.05, CFI = 0.94). Conclusion: Hope contributes to adolescents’ resilience both directly and indirectly by enhancing social connectedness and perceived social support. These findings suggest that hope-enhancement interventions may be more effective in improving resilience when they simultaneously strengthen social relationships.</div> امید, تاب‌آوری, پیوستگی اجتماعی, حمایت اجتماعی, نوجوانان Hope, Resilience, Social connectedness, Social support, Adolescents 549 555 http://hsr.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-568-2&slc_lang=fa&sid=1 Seyed Reza Poorseyed سید رضا پورسید poorseyed@gmail.com 100319475328460028696 100319475328460028696 Yes Assistant Professor, Department of Psychology, Higher Education Center of Eghlid, Eghlid, Iran استادیار، گروه روان‌شناسی، مرکز آموزش عالی اقلید، اقلید، ایران