مقدمه: با توجه به اهمیت بعد روان‌شناختی و شخصیتی افراد در شکل‌گیری اعتیاد و اهمیت درمان‌های شناختی در حین ترک مواد مخدر که امروزه در بیشتر مراکز ترک اعتیاد مورد غفلت قرار گرفته است، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر حوزه‌های طرحواره‌های ناسازگار طرد- بریدگی و خودگردانی- عملکرد مختل در مردان تحت درمان با متادون صورت گرفت.روش‌ها: این مطالعه به روش نیمه آزمایشی و طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون، همراه با گروه شاهد انجام شد. جامعه آماری شامل مردان مراجعه‌کننده به کلینیک‌های ترک اعتیاد شهر اصفهان جهت درمان وابستگی به مواد، در بهار سال 1395 بود. یک مرکز به صورت در دسترس برگزیده شد و بر اساس نمونه‌گیری هدفمند، 30 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و شاهد قرار گرفتند. گروه آزمایش طرحواره درمانی را به مدت 10 جلسه هفتگی 90 دقیقه‌ای دریافت کرد. داده‌ها به وسیله پرسش‌نامه طرحواره Young (Young Schema Questionnaire یا YSQ-L2) جمع‌آوری گردید و سپس با استفاده از آزمون MANCOVA در نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: طرحواره درمانی گروهی تأثیر معنی‌داری بر حوزه طرد- بریدگی و خرده مقیاس‌های آن (001/0 > P برای همه موارد) و حوزه خودگردانی- عملکرد مختل و خرده مقیاس‌های آن (001/0 > P برای همه موارد) در مردان تحت درمان با متادون داشت.نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، پیشنهاد می‌شود که همراه با سایر روش‌های به کار گرفته شده برای کنترل اعتیاد در مراکز ترک، از طرحواره درمانی نیز جهت درمان مشکلات روان‌شناختی استفاده گردد.

متن کامل [PDF 589 kb]   (889 دریافت)