مقدمه: پژوهش حاضر با هدف اثربخشی برنامه هنردرمانی (تئاتر و نمایش) بر رشد مهارت‌های ارتباطی نوجوانان آهسته‌گام انجام شد. روش‌‌ها: پژوهش آزمایشی حاضر همراه با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش‌آموزان دختر آهسته‌گام 14-10 ساله شهر تهران در سال تحصیلی 97-1396 تشکیل دادند. از میان این افراد، 40 دانش‌آموز آهسته‌گام به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند و به ‌طور تصادفی به دو گروه آزمایش و گواه تقسیم شدند. ابزار اندازه‌گیری در این پژوهش، پرسشنامه مهارت ارتباطی بود که توسط معلمان هر دو گروه تکمیل گردید (پیش‌آزمون). سپس، گروه آزمایش طی 20 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت برنامه هنردرمانی (تئاتر و نمایش) قرار گرفتند؛ اما گروه گواه، مداخله‌ای را دریافت ننمودند. در پایان، هر دو گروه مجدداً به ابزار پژوهش پاسخ دادند (پس‌آزمون) و پس از گذشت سه ماه، دوباره از هر دو گروه ارزیابی به عمل آمد (پیگیری) تا میزان اثرگذاری دوره درمانی بررسی شود. یافته‌ها: نتایج نشان دادند که اثر هنردرمانی (تئاتر و نمایش) بر رشد مهارت‌های ارتباطی دختران (22/118=F، 001/0=P) معنادار می‌باشد؛ بدین معنا که دو گروه آزمایش و گواه از نظر تأثیر هنردرمانی بر رشد مهارت‎های ارتباطی تفاوت معنا‎داری داشتند. شایان ذکر می‌باشد که هنردرمانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه باعث بهبود معنا‎دار رشد مهارت‎های ارتباطی دختران نوجوان آهسته‎گام شده بود. نتیجه‌گیری: نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان دادند که هنردرمانی به شیوه تئاتر باعث ارتقای مهارت‌های ارتباطی دختران نوجوان آهسته‎گام می‎شود. با توجه به این نتایج به اولیا، معلمان و دست‌اندرکاران آموزش پیشنهاد می‌شود شرایطی را فراهم نمایند تا دانش‌آموزانی که به لحاظ توانایی برقراری ارتباط و مهارت‌های ارتباطی با دیگر دانش‌آموزان دارای مشکلاتی هستند، شناسایی شوند و تحت درمان به شیوه هنردرمانی قرار بگیرند.

متن کامل [PDF 765 kb]   (2079 دریافت)