دوره 17، شماره 2 - ( 4-1400 )
جلد 17 شماره 2 صفحات 141-133 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشجوی دکتری تخصصی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3- استادیار، گروه مدیریت ورزشی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران
4- استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5- استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3- استادیار، گروه مدیریت ورزشی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران
4- استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5- استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده: (3241 مشاهده)
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف اثر دستکاری طول دوره تمرینات چشم ساکن بر یادگیری یک مهارت مهاری در کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی (Developmental coordination disorder یا DCD) انجام گردید.
روشها: این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و دوره پیگیری 14 روزه بود. جامعه آماری متشکل از دختران 6 ساله دارای DCD مهدکودک دانشگاه اصفهان بود که به روش هدفمند و با استفاده از نسخه دوم مجموعه آزمون ارزیابی مهارت حرکتی کودکان (Movement Assessment Battery for Children-2 یا MABC-2)، 45 کودک دارای DCD انتخاب شدند. شرکتکنندگان بر اساس نمرات پیشآزمون (عملکرد)، در سه گروه 15 نفره تمرینات چشم ساکن پایه، چشم ساکن کوتاهمدت و چشم ساکن بلندمدت قرار گرفتند. در مرحله پیشآزمون، نمونهها اقدام به دریافت 10 کوشش کیسه لوبیا نمودند. مرحله اکتساب در 18 جلسه و هر جلسه 10 کوشش انجام گرفت. پس از اتمام آخرین جلسه تمرینی، در مرحله پسآزمون و در دو هفته بیتمرینی در مرحله پیگیری، شرکتکنندگان اقدام به دریافت 10 کوشش کیسه لوبیا کردند. در هر یک از مراحل، اطلاعات بینایی به وسیله دستگاه ردیابی چشم و دقت پرتاب نیز توسط محقق ثبت گردید. دادهها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: هر سه نوع تمرین چشم ساکن پایه، چشم ساکن کوتاهمدت و چشم ساکن بلندمدت، تأثیر معنیداری بر مهارت دریافت کردن و طول دوره چشم ساکن داشت (0/05> P). همچنین، تمرینات چشم ساکن بلندمدت، دارای اندازه اثر بالاتری در مقایسه با تمرینات چشم ساکن کوتاهمدت و پایه بود.
نتیجهگیری: به طور کلی، نتایج به دست آمده از تحقیق حاضر، بر اهمیت دوره طولانیتر چشم ساکن بر یادگیری مهارتهای مهاری تأکید دارد که تأییدی بر فرضیه پیشبرنامهریزی میباشد.
روشها: این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و دوره پیگیری 14 روزه بود. جامعه آماری متشکل از دختران 6 ساله دارای DCD مهدکودک دانشگاه اصفهان بود که به روش هدفمند و با استفاده از نسخه دوم مجموعه آزمون ارزیابی مهارت حرکتی کودکان (Movement Assessment Battery for Children-2 یا MABC-2)، 45 کودک دارای DCD انتخاب شدند. شرکتکنندگان بر اساس نمرات پیشآزمون (عملکرد)، در سه گروه 15 نفره تمرینات چشم ساکن پایه، چشم ساکن کوتاهمدت و چشم ساکن بلندمدت قرار گرفتند. در مرحله پیشآزمون، نمونهها اقدام به دریافت 10 کوشش کیسه لوبیا نمودند. مرحله اکتساب در 18 جلسه و هر جلسه 10 کوشش انجام گرفت. پس از اتمام آخرین جلسه تمرینی، در مرحله پسآزمون و در دو هفته بیتمرینی در مرحله پیگیری، شرکتکنندگان اقدام به دریافت 10 کوشش کیسه لوبیا کردند. در هر یک از مراحل، اطلاعات بینایی به وسیله دستگاه ردیابی چشم و دقت پرتاب نیز توسط محقق ثبت گردید. دادهها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: هر سه نوع تمرین چشم ساکن پایه، چشم ساکن کوتاهمدت و چشم ساکن بلندمدت، تأثیر معنیداری بر مهارت دریافت کردن و طول دوره چشم ساکن داشت (0/05> P). همچنین، تمرینات چشم ساکن بلندمدت، دارای اندازه اثر بالاتری در مقایسه با تمرینات چشم ساکن کوتاهمدت و پایه بود.
نتیجهگیری: به طور کلی، نتایج به دست آمده از تحقیق حاضر، بر اهمیت دوره طولانیتر چشم ساکن بر یادگیری مهارتهای مهاری تأکید دارد که تأییدی بر فرضیه پیشبرنامهریزی میباشد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1400/4/14 | پذیرش: 1400/4/15 | انتشار: 1400/4/15
دریافت: 1400/4/14 | پذیرش: 1400/4/15 | انتشار: 1400/4/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |