Research code: 1530
Ethics code: IR.GMU.REC.1402.084
1- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت و مرکز تحقیقات سلامت باروری و جمعیت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران
2- استادیار، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت و مرکز تحقیقات سلامت باروری و جمعیت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران
3- استادیار، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت و مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران
4- استاد، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت و مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران
چکیده: (64 مشاهده)
مقدمه: کاهش رشد جمعیت و باروری پایین، سبب سالخوردگی جمعیت و کاهش نیروی کار میشود. از اینرو، فرزندآوری و تعیینکنندههای آن به عنوان موضوع مهمی در سیاستگذاریهای جمعیتی در نظر گرفته شده است. پژوهش حاضر به تبیین دیدگاه زوجین در مورد عدم فرزندآوری پرداخت.
روشها: این مطالعه کیفی با تحلیل محتوای قراردادی )عرفی) از نوع تحلیل روایی، در سال 1402 انجام و در آن از روش نمونهگیری هدفمند استفاده شد. 26 مصاحبه عمیق نیمه ساختار یافته با شرکتکنندگان (13 مرد و 13 زن) ساکن شهر قاین که فرزند نداشتند و از آغاز زندگی مشترک آنها 24 ماه گذشته بود، انجام گرفت. تجزیه و تحلیل دادهها پس از هر مصاحبه شروع شد و تا اشباع اطلاعاتی ادامه یافت. سپس دادهها با روش تجزیه و تحلیل محتوای قراردادی (عرفی) تحلیل گردید. برای دستیابی به صحت و پایایی دادهها، از روش پیشنهادی Lincoln و Guba استفاده شد.
یافتهها: میانگین سن شرکتکنندگان، 7/2 ± 7/28 سال بود. عوامل زمینهساز بیفرزندی شامل 7 طبقه «علل اقتصادی، آینده تضمین نشده، علل روانشناختی، علل خانوادگی، علل اجتماعی، علل جسمانی و فردی» و دیدگاه بیفرزندی متشکل از 3 طبقه «نگرش نسبت به فرزندآوری، معایب بیفرزندی و برنامهریزی برای آینده» بود.
نتیجهگیری: عوامل متعددی در فرزندآوری زوجین نقش دارد و در راستای تشویق برای فرزندآوری مداخلاتی همچون افزایش احساس امنیت اقتصادی و اجتماعی خانوادهها، فرهنگسازی هنجار فرزندآوری و ارتقای امنیت شغلی میتواند مؤثر باشد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت دریافت: 1403/5/14 | پذیرش: 1403/10/29 | انتشار: 1405/1/15