دوره 22، شماره 2 - ( 4-1405 )
جلد 22 شماره 2 صفحات 337-329 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- استادیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی کار، دانشکده علوم پزشکی سیرجان، سیرجان، ایران
2- کارشناس ارشد، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی کار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
3- استادیار، گروه علوم بالینی، دانشکده علوم پزشکی سیرجان، سیرجان، ایران
4- استادیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی کار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
2- کارشناس ارشد، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی کار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
3- استادیار، گروه علوم بالینی، دانشکده علوم پزشکی سیرجان، سیرجان، ایران
4- استادیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای و ایمنی کار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
چکیده: (594 مشاهده)
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل خطر ارگونومیک و اجرای مداخلات ارگونومی مشارکتی برای کاهش اختلالات اسکلتی- عضلانی در رانندگان ماشین‌آلات معدنی انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه مداخله‌ای بر روی ۹۰ راننده مرد در یک شرکت معدنی در شهر سیرجان انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه جمعیت‌شناختی و پرسش‌نامه اختلالات اسکلتی- عضلانی Nordic (Nordic Musculoskeletal Questionnaire یا NMQ) جمع‌آوری گردید. سپس از رویکرد ارگونومی مشارکتی به منظور شناسایی مشکلات و اجرای راهکارهای اصلاحی استفاده شد. ارزیابی‌های ارگونومیک قبل و بعد از مداخله در دو وضعیت نشستن و بالا رفتن از پلکان ماشین‌آلات با استفاده از روش Rapid Upper Limb Assessment (RULA) در نرم‌افزار 3DSSPP صورت گرفت.
یافته‌ها: شیوع کلی اختلالات اسکلتی- عضلانی، 79 درصد و شایع‌ترین نواحی درگیر شامل کمر (60 درصد)، گردن (44 درصد) و زانو (38 درصد) بود. پس از مداخلات، شیوع اختلالات به ترتیب پس از یک و شش ماه به 51 و 37 درصد کاهش یافت. امتیاز RULA قبل از مداخله برای 80 درصد رانندگان، 4 و بالاتر گزارش گردید که پس از یک ماه، به 38 درصد و پس از شش ماه به 12 درصد کاهش پیدا کرد؛ به طوری که برای نیمی از رانندگان امتیاز به 2 کاهش یافت. نتایج تحلیل 3DSSPP نشان داد که مداخلات تأثیر معنی‌داری بر کاهش نیروی فشاری دیسک بین مهره‌ای L5/S1 نداشت (120/0 = P).
نتیجه‌گیری: ارگونومی مشارکتی، رویکرد مؤثری به منظور کاهش اختلالات اسکلتی- عضلانی رانندگان دامپ‌تراک می‌باشد. اصلاح صندلی و فضای کابین، بهبود شرایط دسترسی و اجرای برنامه‌های آموزشی و تمرینی منظم، می‌تواند سلامت شغلی، کاهش خستگی و بهره‌وری رانندگان را ارتقا دهد.
روش‌ها: این مطالعه مداخله‌ای بر روی ۹۰ راننده مرد در یک شرکت معدنی در شهر سیرجان انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه جمعیت‌شناختی و پرسش‌نامه اختلالات اسکلتی- عضلانی Nordic (Nordic Musculoskeletal Questionnaire یا NMQ) جمع‌آوری گردید. سپس از رویکرد ارگونومی مشارکتی به منظور شناسایی مشکلات و اجرای راهکارهای اصلاحی استفاده شد. ارزیابی‌های ارگونومیک قبل و بعد از مداخله در دو وضعیت نشستن و بالا رفتن از پلکان ماشین‌آلات با استفاده از روش Rapid Upper Limb Assessment (RULA) در نرم‌افزار 3DSSPP صورت گرفت.
یافته‌ها: شیوع کلی اختلالات اسکلتی- عضلانی، 79 درصد و شایع‌ترین نواحی درگیر شامل کمر (60 درصد)، گردن (44 درصد) و زانو (38 درصد) بود. پس از مداخلات، شیوع اختلالات به ترتیب پس از یک و شش ماه به 51 و 37 درصد کاهش یافت. امتیاز RULA قبل از مداخله برای 80 درصد رانندگان، 4 و بالاتر گزارش گردید که پس از یک ماه، به 38 درصد و پس از شش ماه به 12 درصد کاهش پیدا کرد؛ به طوری که برای نیمی از رانندگان امتیاز به 2 کاهش یافت. نتایج تحلیل 3DSSPP نشان داد که مداخلات تأثیر معنی‌داری بر کاهش نیروی فشاری دیسک بین مهره‌ای L5/S1 نداشت (120/0 = P).
نتیجه‌گیری: ارگونومی مشارکتی، رویکرد مؤثری به منظور کاهش اختلالات اسکلتی- عضلانی رانندگان دامپ‌تراک می‌باشد. اصلاح صندلی و فضای کابین، بهبود شرایط دسترسی و اجرای برنامه‌های آموزشی و تمرینی منظم، می‌تواند سلامت شغلی، کاهش خستگی و بهره‌وری رانندگان را ارتقا دهد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
مهندسی بهداشت حرفه ای و ایمنی کار
دریافت: 1404/4/2 | پذیرش: 1404/9/24 | انتشار: 1405/4/15
دریافت: 1404/4/2 | پذیرش: 1404/9/24 | انتشار: 1405/4/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |