مقدمه: به منظور کاهش حوادث شغلی، بیماری‌های مرتبط با کار و همچنین بهبود رضایت‌مندی از شرایط کاری، انجام ارزیابی‌های شغلی ضروری می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه، به کارگیری شاخص‌های ارزیابی ارگونومیک شاخص فشار نسبی (RSI) و شاخص توانایی کار (WAI)، جهت ارزیابی گروه‌های شغلی و توانایی انجام کار کارکنان بود. روش‌‌ها: این مطالعه بر روی 194 نفر مرد شاغل در صنایع نساجی انجام شد. به منظور انجام ارزیابی، از شاخص ماکروارگونومی فشار نسبی (RSI) و شاخص توانایی کار (WAI) استفاده شد. نتایج به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 و آزمون‌های آماری رگرسیون خطی چندگانه، t-test و ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج شاخص RSI برای 15 گروه مشاغل نشان داد که تمامی گروه‌ها در منطقه سبز یا ایمن (RSI بزرگتر از6/7) قرار دارند. نتایج حاصل از شاخص WAI هم نشان داد که تنها گروه شغلی اپن دارای توانایی کار خوب بود و بقیه گروه‌های مشاغل دارای توانایی انجام کار متوسط بودند نتیجه‌گیری: ارزیابی ماکروارگونومی مشاغل نشان داد که 15 گروه شغلی برای کارکنان ایمن و بهره‌ور بودند. شغل دولاتاب بیشترین مقدار و شغل فلایر کمترین مقدار این شاخص را داشتند. همچنین وضعیت پوسچر بدن در تمامی 15 گروه مشاغل و وضعیت حواس در گروه مشاغل چله پیچی، اتو کنر، بافندگی و تعمیرات در وضعیت زرد یا هشدار قرار داشتند. نتاج WAIنشان داد که تنها گروه شغلی اوپن دارای توانایی کار خوب بود و بقیه گروه‌های مشاغل دارای توانایی انجام کار متوسط بودند شاخص RSI، علاوه بر بررسی محیط، سطوحی از تناسب افراد برای انجام وظایف را تعیین می کند. اما شاخص WAI، با پایش افراد، مفهومی گسترده تر از تناسب یعنی توانایی انجام کار را تعیین می کند. واژه‌های کلیدی: شاخص فشار نسبی (RSI)، شاخص توانایی کار (WAI)، گروه‌های شغلی، صنعت نساجی

متن کامل [PDF 584 kb]   (1799 دریافت)