مقدمه: استرس شغلی در روابط فردی با محیط صورت می‌گیرد که می‌توان سه عامل مهم آن را ویژگی‌های فردی شاغل، شرایط کار و برآیند آن دو دانست. استرس باعث به هم خوردن تعادل روانشناختی شده و پیامدهای مختلفی دارد. پیامدهای استرس شغلی منجر به نارضایتی شغلی می‌گردد. این مطالعه به بررسی ارتباط بین استرس شغلی و رضایت شغلی در مراکز بهداشتی درمانی پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی از نوع مقطعی می‌باشد که کارکنان تحت پوشش شبکه بهداشت و درمان خمینی شهر (مراکز، پایگاه‌ها، خانه‌ها و شبکه) در صورت داشتن حداقل 6 ماه سابقه کار، وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه سه قسمتی شامل الف) اطلاعات دموگرافیک، ب) پرسشنامه استرس شغلی دیویس وهمکاران (ضریب روایی 701/0 و ضریب پایایی 863/0) و ج) پرسشنامه استاندارد توصیف شغلی اسمیت((JDI  (روایی پرسشنامه نیز 93/0) با 6 حیطه بود. پس از جمع‌آوری داده‌ها، اطلاعات از طریق نرم افزار SPSS وارد کامپیوتر شده و با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون، همبستگی اسپیرمن، t مستقل و آنالیز واریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، و نتایج اعلام گردید. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که میانگین نمره رضایت شغلی 1/13± 49/44 به دست آمد. بیشترین رضایت مربوط به حیطۀ همکاران و کمترین رضایت مربوط به حقوق و مزایا می‌باشد. میانگین و انحراف معیار نمره استرس 12/18± 21/29 می‌باشد. آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که ارتباط معنی‌دار معکوسی بین استرس شغلی و رضایت شغلی وجود دارد (001/0>P). در این مطالعه ارتباط معنی‌داری بین جنس و استرس شغلی به دست آمد، به طوری که زنان استرس شغلی بالاتری را تجربه کردند (001/0 =P ). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، با افزایش استرس شغلی رضایت شغلی کاهش می‌یابد. از آنجایی که مراکز بهداشتی درمانی، یک سازمان با مسؤولیت مهم در جهت ارتقا سلامت جامعه هستند، پیشنهاد می‌گردد برای کاهش استرس شغلی و افزایش رضایتمندی کارکنان تدابیری اندیشیده شود. واژه‌های کلیدی: استرس شغلی، رضایت شغلی، کارکنان، شبکه بهداشتی، مراکز بهداشتی، پایگاه بهداشتی

متن کامل [PDF 234 kb]   (2141 دریافت)