دوره 13، شماره 4، 1396:422-428

بررسی انگ در مراقبان خانوادگی بیماران مبتلا به اختلالات روان‌پزشکی در بیمارستان فرشچیان همدان

فرشید شمسایی, عفت صادقیان, فاطمه نظری, علی برزگر

DOI: 10.22122/jhsr.v13i4.3044

چکیده


مقدمه: بی‌تردید رایج‌ترین و عمده‌ترین مسأله برای افراد مراقبت کننده از بیماران مبتلا به اختلالات روان‌پزشکی، انگ می‌باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی انگ در مراقبان خانوادگی بیماران دارای اختلالات روانی در بیمارستان فرشچیان همدان بود.

روش‌ها: در این پژوهش مقطعی، 43 عضو خانواده مراقبت کننده از بیمار مبتلا به اختلال روانی در بیمارستان روان‌پزشکی فرشچیان شهر همدان، در سال 1394 به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار سنجش، پرسش‌نامه 30 سؤالی محقق ساخته در مقیاس پنج درجه‌ای لیکرت بود که روایی آن بر اساس روش اعتبار محتوا و پایایی آن نیز از طریق محاسبه همبستگی درونی تأیید گردید. مقدار همبستگي دروني، 94/0 به دست آمد و نشان دهنده پايايي پرسش‌نامه در سطح بالا بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی در نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل گرفت.

یافته‌ها: از کل تعداد مراقبت کنندگان بیماران، 26 نفر (5/60 درصد) را زنان و 17 نفر (5/39 درصد) را مردان تشکیل دادند. میانگین نمره انگ، 23/12 ± 47/82 به دست آمد که نشان داد مراقبان خانوادگی رنج ناشی از انگی زندگی با بیمار روانی را تجربه کرده‌اند. بیشترین انگ مربوط به مواردی مانند عدم ازدواج، عدم یافتن کار، احساس شرمندگی، تحقیر شدن توسط دیگران، بی‌آبرویی و خجالت با نمرات بالا بود.

نتیجه‌گیری: عدم آگاهی عمومی از اختلالات روانی و شناخت بیماران و کمبود مداخلات مؤثر، منجر به انگ می‌شود. با آگاهی از اختلالات روانی و علت‌یابی آن‌ها، می‌توان نقش این عوامل را در ایجاد انگ تعیین کرد. بدیهی است با درک و تدوین فرایندهای بهینه و اثربخش مانند آگاه کردن جامعه و آموزش، می‌توان به کاهش انگی عضو مراقبت کننده از بیماران دارای اختلال روانی کمک نمود.


واژگان کلیدی


انگ؛ نگرش؛ آموزش؛ اختلالات روان‌پزشکی؛ مراقبان خانوادگی

تمام متن:

PDF


DOI: http://dx.doi.org/10.22122/jhsr.v13i4.3044