fa تجزیه روغن‌های آسکارل (PCB170 و 153 PCB) با استفاده از پرتو میکروویو و تلفیق همزمان TiO2/H2O2 آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت education health and promotion پژوهشي Research مقدمه: ترکیب‌های بی‌فنیل‌های چند کلره (PCBS) از جمله آلاینده‌های خطرناک شغلی و محیطی است. این مواد جزو یکی از دوازده گروه ترکیبات آلی محسوب می‌گردند که چالش‌های شغلی و زیست‌محیطی عمده‌ای را ایجاد می‌کند. این ترکیب‌ها اثرات بهداشتی مختلفی را با توجه به راه ورود، جنس، سن، غلظت و سطح مواجهه ایجاد می‌کند. هدف از این مطالعه، تجزیه روغن‌های آسکارل با استفاده از پرتوهای میکروویو و تلفیق &nbsp;TiO2/H2O2 جهت کاهش مواجهه کارگران می‌باشد. روش‌ها : بررسی حاضر مطالعه تجربی آزمایشگاهی بود که در دانشگاه تربیت‌مدرس در ماه‌های خرداد تا شهریور 1390 انجام شد. راکتور مورد استفاده یک بالن ژوژه پیرکس ته پهن cc 250 بود که به وسیله یک لوله رابط از طریق منفذی که در بالای میکروویو قرار داشت به یک کندانسور ارتباط پیدا می‌کرد. دستگاه میکروویو با فرکانس 2450 مگاهرتز و توان خروجی 900 وات بود. توان پرتو در محدوده 540، 720 و 900 وات مورد استفاده قرار گرفت. pH نمونه‌ها و دما به طور مداوم پایش شد. آزمایش‌ها به صورت سه بار تکرار گردید و نتایج، میانگین سه بار تکرار می‌باشد. روغن‌های آسکارل با استفاده از دستگاه GC-ECD مورد آنالیز قرار گرفت. سپس داده‌ها وارد نرم‌افزار 16SPSS گردید و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر و آزمون آماری t-test تجزیه و تحلیل شد و P کمتر از 05/0 معنی‌دار تلقی گردید. یافته‌ها: میانگین تجزیه برای مجموع PCBها بر حسب توان پرتو میکروویو با 540، 720 و 900 وات به ترتیب 25/84، 81/88 و 84/95 بود. میانگین تجزیه برای مجموع PCB‌ها بر حسب نسبت حلال مورد استفاده به روغن آسکارل به میزان 1:1، 2:1 و 3:1 به ترتیب 82/53، 06/79 و 95/94 بود. میانگین تجزیه بر حسب عدم استفاده و به کارگیری H2O2 به میزان 10 درصد و 20 درصد به ترتیب 9/70، 65/84 و 91/88 بود. میانگین تجزیه بر حسب عدم استفاده و به کارگیری&nbsp;با نسبت 05/0، 10/0، 15/0 و 20/0 گرم به ترتیب 9/70، 53/76، 32/77، 10/79 و 19/80 بود. میانگین تجزیه بر حسب عدم استفاده و به کارگیری همزمان H2O2 به میزان 10 درصد و TiO2 با نسبت 05/0، 10/0، 15/0 و 20/0 گرم به ترتیب 9/70، 3/89، 18/91، 17/92 و 16/93 بود. همچنین میانگین تجزیه بر حسب عدم استفاده و به کارگیری همزمان H2O2 به میزان 20 درصد و TiO2 با نسبت‌های 05/0، 10/0، 15/0 و 20/0 گرم به ترتیب 9/70، 95/93، 95/94، 84/ 95 و 22/97 بود. نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق روی ترکیب‌های P‌CB با استفاده از پرتوهای میکروویو در حضور حلال اتانول و اکسیدکننده قوی H2O2 و کاتالیزور TiO2 منجر به تجزیه یا کاهش میزان PCB‌ در روغن ترانسفورمر ‌شد. در واقع با افزایش مقدار اتانول میزان تولید رادیکال هیدروکسیل افزایش یافت و موجب کلرزدایی بیشتر مولکول PCB گردید. همچنین میزان تجزیه PCB با افزایش غلظت H2O2 و ازدیاد نسبت &nbsp;TiO2 افزایش یافت. واژه‌های کلیدی: روغن آسکارل، تجزیه، اتانول، پرتو میکروویو Background: polychlorinated biphenyls (PCBs) are occupational and environmental pollutants and hazardous organic compounds that have created major environmental and occupational challenges. PCB compounds have different health effects in humans depending on sex, age, route of entry, intensity, and frequency of exposure. This study was conducted to determine the effect of microwave rays, hydrogen peroxide, Tio2, catalyst and ethanol on the composition of PCBs in order to reduce occupational exposure. Methods: This was an experimental study carried out in the laboratory of Tarbiat Modares University between May and September 2011. This experiment used a MW oven, Pyrex vessel reactor (250 ml volume), Pyrex tube connector and condensing system. A 900 W domestic MW oven with a fixed frequency of 2450 MHZ was used to provide MW irradiation. Ray powers of 540, 720 and 900 W were used. A hole was pierced in the top portion of the oven and the Pyrex vessel reactor was connected with the Pyrex tube connector. PH and temperature was continuously monitored. The experiments were performed in triplicates and the results are presented as mean concentrations. The PCBs were analyzed by GC-ECD. Then, data were analyzed by SPSS software version16 ، ANOVA with repeated measurements, and t-test, and P < 0.05 was significant. Findings: The mean degradation of total PCBs in terms of microwave ray power of 540, 720 and 900 W was 84.25%, 88.81%, and 95.84% respectively. The mean degradation of total PCBs in terms of ratio of solvent to askarel oil of 1:1, 2:1 and 3:1 was 53.82%, 79.06%, and 94.95% respectively. The mean degradation of total PCBs in terms of lack of &nbsp;usage of H2O2 and usage of 10% and 20% of H2O2was 70.9%,&nbsp;84.65% and 88.91%&nbsp;respectively. The mean degradation of total PCBs in terms of lack of usage of and usage of 0.05, 0.1, 0.15 and 0.2 g of Tio2 was 70.9%, 76.53%, 77.32%, 79.10%, and 80.19% respectively. The mean degradation of total PCBs in terms of lack of usage of H2O2/ Tio2 and the simultaneous usage of 10% of H2O2 and 0.05, 0.1, 0.15, and 0.2 g of Tio2 was 70.9%, 89.3%, 91.18%, 92.17%, and 93.16% respectively. The mean degradation of total PCBs in terms of lack of usage of H2O2/Tio2 and simultaneous usage of 20% of H2O2 and 0.05, 0.1, 0.15, and 0.2 g of Tio2 was 70.9, 93.95%, 94.95%, 95.84%, and 97.22% respectively. Conclusion: The results of these experiments showed that using microwave rays, H2O2 oxidant and Tio2 catalyst lead to an efficient degradation of PCBS only in the presence of ethanol. Increasing the concentration of ethanol should increase the generation rate of hydroxyl radical, and thus the oxidation and dechlorination of the PCBs. The degradation rate of PCBs increased with increasing of the concentration of H202 and amount of Tio2. Keyword: Askarel Oil, Degradation,، Ethanol,، Microwave Radiation 504 514 http://hsr.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-298&slc_lang=fa&sid=1 Reza Tajik رضا تاجیک Yes PhD Candidate, Department of Occupational Health Engineering, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran دانشجوی دکتری، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای، دانشکده علوم پزشکی ،دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران Hassan Asilian Mahabadi حسن اصیلیان مهابادی No Assistant Professor, Department of Occupational Health Engineering, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran . استادیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Ali Khavanin علی خوانین No Associate Professor, Department of Occupational Health Engineering, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran دانشیار، گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Ahmad Jonidi Jafari احمد جنیدی جعفری No Associate Professor, Department of Environmental Health Engineering, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran دانشیار، گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Babak Eshrati بابک عشرتی No Associate Professor, Department of Statistics and Epidemiology, School of Health, Arak University of Medical Sciences, Arak, Iran استادیار، گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران Ardalan Soleimanian اردلان سلیمانیان No MSc, Department of Occupational Health Engineering, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran کارشناس ارشد، مسؤول آزمایشگاه بهداشت حرفه‌ای، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران