دوره 22، شماره 2 - ( 4-1405 )
جلد 22 شماره 2 صفحات 346-338 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 64
Ethics code: IR.ASAUMS.REC.1400.014
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Rostami M, Zahedi A, Navkhasi S, Asadi M, Aslani M. Factors Affecting the Level of Domestic Violence against Women and Attitudes toward It: A Cross-Sectional Study. J Health Syst Res 2026; 22 (2) :338-346
URL: http://hsr.mui.ac.ir/article-1-1918-fa.html
URL: http://hsr.mui.ac.ir/article-1-1918-fa.html
رستمی معصومه، زاهدی عاطفه، ناوخاصی ساسان، اسدی مریم، اصلانی مرضیه. عوامل مؤثر بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت به آن: یک مطالعه مقطعی. مجله تحقیقات نظام سلامت. 1405; 22 (2) :338-346
معصومه رستمی1 
، عاطفه زاهدی2 ، ساسان ناوخاصی1 ، مریم اسدی3 ، مرضیه اصلانی1
، عاطفه زاهدی2 ، ساسان ناوخاصی1 ، مریم اسدی3 ، مرضیه اصلانی1
1- مربی، گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی اسدآباد، اسدآباد، ایران
2- مربی، گروه بهداشت عمومی، دانشکده علوم پزشکی اسد آباد، اسدآباد، ایران
3- دانشجوی کارشناسی، گروه پرستاری و کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم پزشکی اسدآباد، اسدآباد، ایران
2- مربی، گروه بهداشت عمومی، دانشکده علوم پزشکی اسد آباد، اسدآباد، ایران
3- دانشجوی کارشناسی، گروه پرستاری و کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم پزشکی اسدآباد، اسدآباد، ایران
چکیده: (25 مشاهده)
مقدمه: خشونت علیه زنان و دختران یکی از شدیدترین مصادیق نابرابری جنسیتی است که اغلب به عنوان نقض حقوق بشر محسوب میشود. پژوهش حاضر با هدف بررسی شاخصهای مؤثر بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت به آن از دیدگاه کارکنان زن دانشکده علوم پزشکی اسدآباد انجام شد.
روشها: این مطالعه مقطعی در سال 1401 بر روی 193 زن متأهل شاغل در دانشکده علوم پزشکی اسدآباد انجام گردید. نمونهها به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه سنجش خشونت نسبت به زنان حاج یحیی و پرسشنامه بررسی نگرش نسبت به خشونت خانگی علیه زنان بود. دادهها در نرمافزار SPSS و سطح معنیداری کمتر از 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: میانگین میزان خشونت خانگی علیه زنان، 75/4 ± 61/36 و زیرمؤلفههای خشونت روانی، فیزیکی، جسمی و اقتصادی به ترتیب 08/20، 20/11، 30/3 و 02/2 به دست آمد و با شاخصهای سن فرد، سن ازدواج، میزان تحصیلات زنان، تحصیلات همسر، محل زندگی، تعداد فرزندان، نحوه آشنایی فرد با همسرش، وضعیت مالی و سابقه ابتلای همسر به بیماریهای روانپزشکی ارتباط معنیداری داشت (05/0 = P). همچنین، میانگین میزان نگرش زنان مورد بررسی به خشونت علیه زنان، 51/2 ± 89/37 و در دو زیرمؤلفه اثرات پیگیری خشونت خانگی و حمایتهای قانونی خشونت خانگی به ترتیب 29/23 و 60/14 گزارش شد و با سن افراد، سن ازدواج، محل زندگی، تحصیلات همسر و شاهد خشونت بودن همسر در دوران کودکی رابطه معنیداری را نشان داد (05/0 = P).
نتیجهگیری: با توجه به نقش مؤثر ویژگیهای جمعیتشناختی زنان مورد بررسی و همسرانشان بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت آن، اجرای برنامههای آموزشی با تکیه بر افزایش آگاهی عمومی، افزایش سطح تحصیلات آحاد جامعه، آموزشهای قبل از ازدواج و فراهمسازی خدمات ارتقای سلامت روان در جامعه، میتواند در کاهش پدیده خشونت خانگی علیه زنان در آینده مؤثر باشد. انجام تحقیقات کیفی و مداخلهای در جوامع بزرگتر در آینده توصیه میگردد.
روشها: این مطالعه مقطعی در سال 1401 بر روی 193 زن متأهل شاغل در دانشکده علوم پزشکی اسدآباد انجام گردید. نمونهها به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه سنجش خشونت نسبت به زنان حاج یحیی و پرسشنامه بررسی نگرش نسبت به خشونت خانگی علیه زنان بود. دادهها در نرمافزار SPSS و سطح معنیداری کمتر از 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: میانگین میزان خشونت خانگی علیه زنان، 75/4 ± 61/36 و زیرمؤلفههای خشونت روانی، فیزیکی، جسمی و اقتصادی به ترتیب 08/20، 20/11، 30/3 و 02/2 به دست آمد و با شاخصهای سن فرد، سن ازدواج، میزان تحصیلات زنان، تحصیلات همسر، محل زندگی، تعداد فرزندان، نحوه آشنایی فرد با همسرش، وضعیت مالی و سابقه ابتلای همسر به بیماریهای روانپزشکی ارتباط معنیداری داشت (05/0 = P). همچنین، میانگین میزان نگرش زنان مورد بررسی به خشونت علیه زنان، 51/2 ± 89/37 و در دو زیرمؤلفه اثرات پیگیری خشونت خانگی و حمایتهای قانونی خشونت خانگی به ترتیب 29/23 و 60/14 گزارش شد و با سن افراد، سن ازدواج، محل زندگی، تحصیلات همسر و شاهد خشونت بودن همسر در دوران کودکی رابطه معنیداری را نشان داد (05/0 = P).
نتیجهگیری: با توجه به نقش مؤثر ویژگیهای جمعیتشناختی زنان مورد بررسی و همسرانشان بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت آن، اجرای برنامههای آموزشی با تکیه بر افزایش آگاهی عمومی، افزایش سطح تحصیلات آحاد جامعه، آموزشهای قبل از ازدواج و فراهمسازی خدمات ارتقای سلامت روان در جامعه، میتواند در کاهش پدیده خشونت خانگی علیه زنان در آینده مؤثر باشد. انجام تحقیقات کیفی و مداخلهای در جوامع بزرگتر در آینده توصیه میگردد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت
دریافت: 1403/8/5 | پذیرش: 1404/2/3 | انتشار: 1405/4/15
دریافت: 1403/8/5 | پذیرش: 1404/2/3 | انتشار: 1405/4/15
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
