1- کارشناس ارشد مهندسی بهداشت محیط، مرکز تحقیقات محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
2- دانشجوی دکتری مهندسی بهداشت محیط، مرکز تحقیقات محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان ،اصفهان، ایران.
3- دانشیار، مرکز تحقیقات محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
چکیده: (1348 مشاهده)
مقدمه: سیستم اکسیلاتور به دلیل داشتن مزایای زیادی از جمله تلفیق فرایندهای اختلاط، لختهسازی و تهنشینی در یک واحد، امکان انجام همزمان سختیزدایی و زلالسازی و راندمان نسبتاً قابل قبول، امروزه مورد توجه طراحان تصفیهخانه آب میباشد که علیرغم به کارگیری آن در تعدادی از مناطق کشور، تحقیقات کافی در خصوص عملکرد این واحد در مقیاس واقعی و پایلوت انجام نشدهاست. روشها: در این مطالعه تجربی به منظور بررسی عملکرد سیستم اکسیلاتور در حذف کدورت با استفاده از منعقدکنندههای شیمیایی (PACL و FeCl3)، سیستمی در مقیاس پایلوت طراحی و در شرایط کنترل شده (دمای 25 درجه سانتیگراد و 2/7 pH=) و شرایط متفاوت از نظر کدورت، دوز منعقدکننده و زمان ماند، بهرهبرداری شد. یافتهها: کارایی FeCl3 در حذف کدورت در اکسیلاتور بیشتر از PACL بوده است. ضمن این که حداکثر کارایی سیستم اکسیلاتور در حذف کدورت، 95 درصد بوده که با تزریق 10 میلیگرم بر لیتراز ماده منعقدکننده FeCl3 پس از مدت زمان 240 دقیقه تهنشینی حاصل شده است به طوری که کدورت NTU100 در آب خروجی به NTU5 کاهش یافتهاست. نتیجهگیری: نتایج نشان داد که تفاوت معنیداری بین زمان ماند و کدورت آب خروجی از پایلوت با ضریب همبستگی (98/0 - r =) وجود دارد(05/0 p-value<). واژههای کلیدی: زلالساز اکسیلاتور، کدورت، منعقدکنندههای شیمیایی، تصفیه آب
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت دریافت: 1399/4/26 | پذیرش: 1389/12/24 | انتشار: 1389/12/24