دوره 22، شماره 2 - ( 4-1405 )
جلد 22 شماره 2 صفحات 389-381 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 4000227
Ethics code: IR.MUMS.FHMPM.REC.1400.093
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Charoghchian-Khorasani E, Namjoo S, Mahdizadeh M, Esmaeyli H, Peyman N. The Relationship between Parenting Self-Efficacy and Parent-Child Relationship in Adolescent Boys Referring to Comprehensive Health Service Centers in Mashhad City, Iran, in 2022. J Health Syst Res 2026; 22 (2) :381-389
URL: http://hsr.mui.ac.ir/article-1-1825-fa.html
URL: http://hsr.mui.ac.ir/article-1-1825-fa.html
چارقچیان خراسانی الهام، نامجو سیمین، مهدیزاده مهرالسادات، اسماعیلی حبیباله، پیمان نوشین. بررسی ارتباط خودکارامدی والدگری با ارتباط والد- فرزندی در نوجوانان پسر مراجعهکننده به مراکز جامع خدمات سلامت شهر مشهد در سال 1401. مجله تحقیقات نظام سلامت. 1405; 22 (2) :381-389
1- استادیار، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت و دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
2- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3- دانشیار، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4- گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
5- استاد، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده علوم پایه و گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
2- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3- دانشیار، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4- گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
5- استاد، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده علوم پایه و گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
چکیده: (21 مشاهده)
مقدمه: شناخت عوامل تأثیرگذار بر روی خودکارامدی والدگری ضروری است. پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط بین خودکارامدی والدگری با ارتباط والد- فرزندی در نوجوانان پسر مراجعهکننده به مراکز جامع خدمات سلامت شهر مشهد در سال 1401 انجام شد.
روشها: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بود که بر روی 600 والد و فرزند پسر (300 والد و 300 فرزند پسر 13 تا 15 ساله) مراجعهکننده به مراکز جامع خدمات سلامت شهر مشهد به روش نمونهگیری خوشهای طبقهای انجام گردید. برای جمعآوری اطلاعات از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه خودکارامدی والدگری Domka، پرسشنامه ارتباط والد- فرزندی Pianta (Child-Parent Relationship Scale یا CPRS) و پرسشنامه ارتباط والد- فرزندی Fine و همکاران استفاده شد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرمافزار SPSS مورد تجریه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: میانگین خودکارامدی والدگری، 8/5 ± 1/37 به دست آمد. میانگین ارتباط والد- فرزندی 5/11 ± 8/99، میانگین ارتباط پدر- فرزندی 9/2 ± 8/15 و میانگین ارتباط مادر- فرزندی 2/3 ± 1/16 گزارش گردید. بین خودکارامدی والدگری با ارتباط والد- فرزندی ارتباط منفی و معنیداری مشاهده شد (030/0 = P) و بین خودکارامدی والدگری و ارتباط مادر- فرزندی رابطه مثبت و معنیداری وجود داشت (002/0 = P)، اما بین خودکارامدی والدگری با ارتباط پدر- فرزندی رابطه معنیداری مشاهده نگردید (457/0 = P).
نتیجهگیری: میزان خودکارامدی والدگری با ارتباط مادر- فرزندی ارتباط مثبت و معنیداری داشت. بنابراین، برای داشتن ارتباط مادر- فرزندی سالم، باید خودکارامدی والدگری مادران افزایش یابد و در این راستا، میتوان از مداخلات آموزشی و تهیه برنامههای آموزشی در جهت ارتقای خودکارامدی والدگری مادران استفاده نمود.
روشها: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بود که بر روی 600 والد و فرزند پسر (300 والد و 300 فرزند پسر 13 تا 15 ساله) مراجعهکننده به مراکز جامع خدمات سلامت شهر مشهد به روش نمونهگیری خوشهای طبقهای انجام گردید. برای جمعآوری اطلاعات از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه خودکارامدی والدگری Domka، پرسشنامه ارتباط والد- فرزندی Pianta (Child-Parent Relationship Scale یا CPRS) و پرسشنامه ارتباط والد- فرزندی Fine و همکاران استفاده شد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرمافزار SPSS مورد تجریه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: میانگین خودکارامدی والدگری، 8/5 ± 1/37 به دست آمد. میانگین ارتباط والد- فرزندی 5/11 ± 8/99، میانگین ارتباط پدر- فرزندی 9/2 ± 8/15 و میانگین ارتباط مادر- فرزندی 2/3 ± 1/16 گزارش گردید. بین خودکارامدی والدگری با ارتباط والد- فرزندی ارتباط منفی و معنیداری مشاهده شد (030/0 = P) و بین خودکارامدی والدگری و ارتباط مادر- فرزندی رابطه مثبت و معنیداری وجود داشت (002/0 = P)، اما بین خودکارامدی والدگری با ارتباط پدر- فرزندی رابطه معنیداری مشاهده نگردید (457/0 = P).
نتیجهگیری: میزان خودکارامدی والدگری با ارتباط مادر- فرزندی ارتباط مثبت و معنیداری داشت. بنابراین، برای داشتن ارتباط مادر- فرزندی سالم، باید خودکارامدی والدگری مادران افزایش یابد و در این راستا، میتوان از مداخلات آموزشی و تهیه برنامههای آموزشی در جهت ارتقای خودکارامدی والدگری مادران استفاده نمود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت
دریافت: 1403/4/3 | پذیرش: 1404/3/10 | انتشار: 1405/4/1
دریافت: 1403/4/3 | پذیرش: 1404/3/10 | انتشار: 1405/4/1
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
