مقدمه: ازدواج نقش مهمی در سلامت فیزیکی و روانی افراد دارد و نگرش نسبت به آن به تازگی دستخوش تغییر شده است. هوش اجتماعی (شامل همدلی و درک احساسات دیگران) و روابط دختر و پسر به ‌عنوان زمینه‌ای برای کسب تجربه صمیمیت، می‌تواند بر نگرش نسبت به ازدواج مؤثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط هوش اجتماعی و روابط دختر و پسر با نگرش نسبت به ازدواج در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه توصیفی- تحلیلی- مقطعی بر روی ۴۱۵ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه (۳۰۰ زن و ۱۱۵ مرد) در سال ۱۴۰۳ با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای متناسب انجام شد. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه آنلاین شامل پرسش‌نامه دموگرافیک، پرسش‌نامه هوش اجتماعی Tromso (Tromso Social Intelligence Scale یا TSIS)، پرسش‌نامه نگرش نسبت به روابط دختر و پسر شیخ‌دارانی و همکاران (۴۱ گویه) و پرسش‌نامه نگرش نسبت به ازدواج (Marital attitude scale یا MAS) Braaten و Rosen جمع‌آوری گردید. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی Spearman و Multiple linear regression در نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: میانگین نمره هوش اجتماعی دانشجویان، 28/93 از 139 نمره (حدود 67 درصد سقف نمره) بود. نتایج همبستگی Spearman نشان داد که بین هوش اجتماعی و نگرش نسبت به ازدواج رابطه معکوس و معنی‌داری وجود داشت؛ به این معنی که با افزایش هوش اجتماعی، نمره نگرش مثبت به ازدواج کاهش می‌یابد (001/0 > P، 23/0- = r). در مقابل، همبستگی ساده بین روابط دختر و پسر و نگرش نسبت به ازدواج معنی‌دار نبود (050/0 < P). در مدل Multiple linear regression، هوش اجتماعی و روابط دختر و پسر به ‌طور هم‌زمان حدود ۳۰ درصد از واریانس نگرش نسبت به ازدواج را تبیین کردند. در این مدل، پس از کنترل اثر هوش اجتماعی، روابط دختر و پسر به ‌طور مستقل پیش‌بینی‌کننده منفی و معنی‌دار نگرش نسبت به ازدواج شد (22/0- = β، 001/0 > P)؛ یعنی با افزایش نمره روابط دختر و پسر، نگرش مثبت نسبت به ازدواج کاهش ‌یافت.
نتیجه‌گیری: نگرش دانشجویان نسبت به ازدواج تحت تأثیر تعامل میان ویژگی‌های فردی و تجارب اجتماعی آنان است. هوش اجتماعی بالاتر با نگرش واقع‌گرایانه‌تری (و کمتر مثبت) نسبت به ازدواج همراه بود. روابط دختر و پسر به‌ تنهایی با نگرش به ازدواج مرتبط نبود، اما پس از کنترل هوش اجتماعی به ‌طور مستقل پیش‌بینی‌کننده کاهش نگرش مثبت به ازدواج بود. این یافته‌ها بر ضرورت طراحی برنامه‌های آموزشی و مشاوره‌ای به منظور ارتقای آگاهی و مهارت‌های ارتباطی دانشجویان تأکید می‌کند.